پیام کورش زعیم
به مناسبت درگذشت دکتر پرویز ورجاوند
به مناسبت درگذشت دکتر پرویز ورجاوند
ما دراینجا به سوگ نشسته ایم، برای ورجاوند، مردی برای آینده که به گذشته پیوست. ما یکی از ارزشمندترین یاران خود را از دست داده ایم، ایران یکی از عاشق ترین فرزندانش را، و آینده ایران یکی از کارآمدترین بازسازندگانش را.
یک زندگی سراسر خدمت به میهن، یک زندگی سراسر مبارزه برای آزادی ملت، یک زندگی پر از فداکاری و از خود گذشتگی، یک قلب پر از اندوه از ناکامی ها، از خودکامگی ها، از بی عدالتی ها، از فساد و تباهی حاکمان خشن و واپس گرا، که چون خاری دلش را ریش کرده بود.
ولی او به ما آموخت، و به جوانان ما آموخت، که چگونه برای رهایی ملت بزرگ و با فرهنگمان از چنگال جاهلیت و فساد مبارزه کنند. او نهال دهها ورجاوند دیگر را در دل جوانانمان کاشت.
و اکنون که ما تنها شده ایم، و ملت ما هنوز در بند است، و کشور ما هنوز از نادانی و فساد و خشونت و اندیشه های مالیخولیایی نه تنها منزوی و منفور جهان بلکه مضحکه جهانیان شده، و میهن ما که در طول تاریخ پر افتخار هزاران ساله خود همیشه سربلند و بدعت گذار بوده تا این حد تحقیر و لگد خورده شده، چه وظیفه ای بر دوش ماست؟
آیا هنوز باید در جمع خود تنها باشیم؟ آیا هنوز باید در این تصور ناهوشمند باشیم که این سامانه اصلاح پذیر است؟ تا کجا باید سقوط کنیم تا همه ما سوخته دلان باور کنیم که راه پیشرفت رو به عقب نیست؟ آیا نباید آنقدر درس گرفته باشیم که بتوانیم درک کنیم که راهمان یکیست و در هدف نهایی هیچ اختلافی میان ما نیست؟ آیا آنقدر شهامت و از خودگذشتگی در خود می بینیم، یا دستکم آنقدر از آینده میهنمان ترس داریم، که بتوانیم و بخواهیم دست در دست هم بیاندازیم، از خودبزرگ بینی ها و از خود شیفتگی ها گذر کنیم و در کنکاش با یکدیگر راه آینده را تعریف و نقشه راه را ترسیم نماییم؟
دل من می گوید، آری. عقل من می گوید که همه در همین اندیشه هستیم. این فریاد خود را برای همبستگی و یکدلی برای دستیابی به این هدف مشترک در سینه حبس نکنید.
